این روزهای آخر ترم چقدر آروم می گذره . دلم می خواست این دو هفته باقیمونده هم به سرعت برق می گذشت و نوبت سفر می رسید . دیروز داشتم واسه سفر پاریس اطلاعات جمع می کردم . در این بین وقت زیادی رو صرف قبرستان های پاریس کردم . دو قبرستان معروف توی پاریس هست که آرامگاه انسان های برجسته ای هستن . اولی پرلاشز که خب ما ایرانی ها با اون خوب آشناییم چرا که قبر صادق هدایت و غلامحسین ساعدی اونجاس . غیر از این دو ، قبر مارسل پروست ، اسکار وایلد ، شوپن ، لافونتن هم در پرلاشز قرار داره . قبرستان دیگر که اسمش مونت پارناس هست ، آرامگاه ابدی آدم های سرشناسی هست . از ایرانی ها شاپور بختیار و از خارجی ها سیمون دوبوار ، ژان پل سارتر ، ساموئل بکت رو میشه نام برد . در قصر پانتئون هم که قبر ویکتور هوگو قرار داره ( یاد سفرنامه پاریز تا پاریس باستانی پاریزی که توی کتاب درسی مون بود افتادم . اونجا که می گفت معلم معارف دینی اش بهش نامه می نویسه و میگه برو سر قبر ویکتور هوگو و به نیابت از من فاتحه ای براش بخون ) . در این قصر علاوه بر ویکتور هوگو ، ماری کوری ، ژان ژاک روسو ، ولتر و امیل زولا هم آروم گرفته اند . خلاصه من به عادت مرده پرستی ایرانی ها فعلا در حال رصد مردگان پاریس هستم . چون مردگان این شهر عاشق ترین زندگان بوده اند .... ! 

اینو هم بگم جالبه . داشتم با یکی از همکلاسی های چینی ام که قراره توی این سفر گروهی با هم باشیم ، در مورد این صحبت می کردم که احتمالا نصف وقت من در پاریس توی قبرستان هاش سپری میشه . یه دفعه اون دوست تایلندیم پرید وسط حرف ما و گفت که آره منم دوست دارم بیام قبرستون های اروپا رو ببینم په جوریه و عکس بگیریم . یه دفعه اون چینی هه با تعجب پرسید عکس بگیرین ؟! ما با یه مقدار تعجب بیشتر پرسیدیم آره خب ... مگه چیه ؟ گفت ما توی چین توی قبرستون عکس نمی گیریم . یعنی اینو بد می دونیم . من اول فکر کردم داره سر کارمون می ذاره . گفتم شوخی می کنی ؟ گفت نه و بعد فلسفه اش رو برامون توضیح داد . گفت که ما معتقدیم روح مردگان زنده است و در حوالی قبرهایشان پرسه می زنه . بنابراین گرفتن عکس موجب آزار اونها میشه ....

ب . ن : ما خیلی اسم برای محل دفن مردگان داریم : قبرستان ، آرامگاه ، مزار ، گلزار و ... ولی من از همه بیشتر  آرامگاه" رو دوست دارم . چرا که انگار تنها جاییه که آدم آروم می گیره و به آرامش میرسه ...