امروز توی مترو چند تا بچه که بین ۶-۷ سال سن داشتن ، کف مترو واسه خودشون می غلطیدن و سر و صدا می کردن و خلاصه اساسی شیطونی می کردن . این جریان واسه حدود یه ده دقیقه ادامه داشت . من هر لحظه منتظر بودم که یکی از این آدم های توی مترو  - به سیستم ایران - بهشون بگه : " این قدر شیطونی نکن بچه ! بشین ! .... نکن ! ... د ! پدر سوخته مگه نمی گم نکن !؟..." ولی انتظار من بی فایده بود . هیچ کس به خودش این اجازه رو نداد که مزاحم دنیای این بچه ها بشه و بخواد منطق بزرگ سالانه خودش رو به این بچه ها تحمیل کنه ...

بچه ها واقعا مظهر خلاقیت و نو آوری ( خلاقیت به معنای انجام کارهای غیر معمول و یا انجام کارهای معمول از راه های غیر معمول ) هستن . این جریان رو گفتم تا بگم که این خلاقیت اولیه چه جوری توسط همین امر و نهی های آدم بزرگ ها ، نیست و نابود میشه ! همه ما خلاق به دنیا میایم ولی جامعه و بزرگترها با امر و نهی های خودشون این خلاقیت رو این قدر محدود می کنن که دیگه چیزی از اون نمی مونه ! این مساله در مورد سیستم های آموزشی هم صادقه . توی اسلایدهایی که توی یکی از کلاس هامون نمایش داده شد ، این نکته اومده بود که طبق تحقیقات به عمل اومده ، بچه ها قبل از ورود به مدرسه ۶ برابر خلاق تر از زمانی هستن که محیط مدرسه رو تجربه می کنن و به عنوان فرآورده از این کارخونه آدم سازی خارج میشن ... ۶ برابر !!! ... مدرسه ای که قرار بود ، توان تفکر و خلاقیت و نوآوری رو تقویت کنه ، به عکس ، اون رو محدود می کنه ! ... از قضا سرکنجبین صفرا فزود ...