دیشب یه مهمونی داشتیم : International Food Party . هر کسی غذایی از کشورش رو که با امکانات اینجا تهیه اش امکان پذیر بود ، پخته بود . تنوع غذایی بی نظیری بود : هندی ، چینی ، پاکستانی ، ویتنامی ، تایلندی ، فرانسوی ، اسپانیایی ، بلژیکی ، ایتالیایی ، مکزیکی ، اکوادوری ، کلمبیایی ، ونزوئلایی و ... من که تا خرخره خوردم . نه اینکه پرخوری کرده باشم ، نه ! این قدر تنوع غذایی بود که اگه از هر کدوم یک لقمه هم می خوردی پر می شدی . چیزی که جالب بود اینکه این همه طعم و مزه مختلف تقریبا و بطور میانگین از مواد مشترکی تهیه شده بود . انگار مواد اولیه مثل گوشت و سبزی جات و طعم دهنده های مختلف توی دست هر ملت و فرهنگی قالب خاصی می گیرن که اونها رو از هم متمایز می کنه . همین مساله رو میشه به عقاید و رفتارها و احساسات ملت های مختلف هم تعمیم داد . اینکه یک سری ارزش های بنیادین چه جوری تبدیل میشن به یک سری نظام های مختلف فرهنگی و اجتماعی . مثلا اینکه پیامبران و رهبران معنوی چه طور بسته به سرزمینی که تبلیغ می کرده اند ، محتوای تبلیغ شون فرق می کرده ... بهرحال ، برای من شنیدن از عقاید و اندیشه های متنوع همون قدر دلپذیره که مزه کردنه این همه غذا !

دریغم میاد این نوشته رو بدون ذکر یه نکته تموم کنم . شاید نزدیک نیم قرن باشه که پیشرفت های عمده در زمینه ارتباطات باعث شده که مردم دنیا بتونن با هم دیگه در ارتباط باشن و از احوال همدیگه خبر بگیرن و از طرز زندگی و اندیشه هم سراغ بگیرن . متاسفانه ما ایرانی ها به دلیل وضعی که بر جامعه حکمفرما بوده نتونستیم اون قدر که لازمه و جا داره ، از این فرصت ها استفاده کنیم . دریغ و درد از این وضعیت بیشتر میشه وقتی که می بینیم توی چیزهایی داریم دست و پا می زنیم که الان دیگه واسه همه بدیهی شده . واقعا هیچ چیزی از انزوا بدتر نیست . ما توی دنیا واقعا منزوی هستیم . هیچ ارتباطی با هیچ جا نداریم . البته اون هایی که این انزوا رو به جامعه تحمیل کرده اند ، واسه کارشون حکمتی دارن . آخه اونا می دونن که مشروطیت از جایی پایه ریزی شد که آدم هایی از این سرزمین ، از طریق سفر به سرزمین های دیگه ، با تصویرهای دیگری از بودن و زیستن و اندیشیدن آشنا شدند و این آگاهی رو با خودشون به داخل ایران آوردن و باعث شدن که فاز مهمی در همه عرصه های زندگی مردم این سرزمین آغاز بشه .

ب . ن : راستی یادم رفت بگم . من واسه این مهمونی ، سالاد الویه درست کردم . گرچه تجربه اولم بود ، ولی با توجه به خالی شدن سه چهارم ظرف بزرگی که درست کرده بودم ، به خودم امیدوار شدم !